☆ BeS†ZuYα 's T@les★

อืม
เราสร้างกำแพงขึ้นมาเอง
ดังนั้นเราก้อทำลายเองได้เหมือนกัน
หรือจะให้ใครมาช่วยทำลายดีล่ะ
รอต่อไปนะ พ่อหนุ่ม
มันเป็นชะตากรรม

บางครั้งเรื่องราวในความทรงจำอาจจะมีความสุขมากกว่าสิ่งที่เราเป็นอยู่ในปัจจุบัน แต่เราก็ต้องให้ความสำคัญกับวันนี้มากกว่าเมื่อวานนะ :)
ปัจจุบันก็อยู่ส่วนปัจจุบัน
ความทรงจำก็อยู่ส่วนความทรงจำ แก้วว่าถ้าเราแยกออกจากกันได้ เราก็จะมีความสุขกับทุกวินาทีในปัจจุบัน แล้วก็มีความสุขกับทุกครั้งที่ได้คิดถึงความทรงจำพวกนั้นด้วย

ปล. แก้วชอบประโยคสุดท้ายของพี่เบสนะ เพราะมากมายค่ะ

สู้สู้ค่ะพี่ชาย คิดถึงพี่ชายนะคะ

ส้มคิดว่าอาจจะเลิกเล่นเอ็มแล้ว (ที่จริงเลิกเล่นมานานอย่างที่พี่เห็น)

ยังไงก็ถ้าส้มออน ส้มจะรีบทักพี่ชายก่อนนะคะ อย่ามาบล็อกส้มนะ มิสค่ะ จุ๊บๆ

แล้วก็ เรื่องข้างบนออกแนวเลี่ยน แต่ดีนะคะเนี่ย อิอิอิ

อ้างอิงจากข้างบนตรงที่บอกไว้ว่า "จะพร่ำเพ้อไปเท่าไหร่ เค้าก็มิอาจกลับมา ..."

ถ้าเขาไม่กลับมา เราก็อย่าไปสนเขาสิคะ หาคนใหม่ไปเลยค่ะ 555+ แล้วก็คิดมากไปปวดหัวซะเปล่า จริงไหม ?

ตอนนี้คติพจน์ของส้ม คือ I Don't Care ค่ะ ถ้าเธอ/เขา คนนั้นไม่สนใจเรา เราก็ไม่ต้องไปแคร์ แต่ถ้าคนนั้นเขาแคร์เรา เราก็แคร์กลับ จบ

ปล.(หวังว่าคนคนนั้นคงไม่ใช่ส้มนะ 555+)


คิดถึงพี่ค่า ...

ถูก..อย่ายึดติดกะอดีตเลย
มันไม่ทำไรให้เราดีขึ้นจิงๆๆนะ

เห็นด้วยค่ะ ถ้าหากคนเราคิดได้แบบนี้เรื่องการตบตีกันเพราะผู้หญิงหรือผู้ชายก็คงไม่เกิดขึ้น
ถ้าหากทั้งสองคนยอมรับสิ่งที่มันจะเกิดขึ้นได้
อดีตก็คืออดีตจำมันไว้เป็นบทเรียนก็พอค่ะ
สักวันหนึ่งเมื่อเราย้อนกลับมามองมันอีกครั้งในวันที่เราเข้มแข็งขึ้นมันก็จะเป็นความทรงจำที่อาจทำให้เรายิ้มได้ด้วยเหมือนกัน

ชีวิตมันต้องมีขึ้นมีลงบ้างมันถึงจะไม่น่าเบื่อนา ต้องให้เราได้เศร้าบ้างสุขบ้างปนกันไป เพราะฉะนั้น เจอใครสนใจใครถ้าลุยได้ก็ลุยเลยครับ อยากรักก็ต้องเสี่ยง
หวังว่าพี่เบสจะได้พบรักใหม่ในเร็ววันนะครับ
สู้ๆ

ถูกต้องค่ะทั่นพี่
ต้องเลือกที่จะเผชิญหน้ากับความจริง
และอยู่กับมันให้ได้นะคะ

นี่สิ ทั่นพี่เบสคุงตัวจิงๆ อิอิ
สู้ๆค่ะๆ

ดีค่ะ...
ไปและ...บาย(me/มาทำเพื่อ?-*-)

ปล.พอดีเพิ่งสอบเสร็จเลยแวะมาทักทายเฉยๆค่ะไม่มีไรหรอก
ปล2.อย่าลืม Tagที่ส่งให้ปายนะเค๊อะ - -+
ปล3.ไปจริงๆและ บายนะเค๊อะ

โอ๋ ๆ ไม่ต้องคิดมากดูอย่างเราสิ
โทรมาคุยสนุก ๆ วัน 2 วันมานก็หายไป
เวลาเราโทรไปมานก็ไม่อยู่
ตอนอยู่ก็ไม่ว่าง
พอบอกว่าจะโทรกลับมานก็ไม่โทรมาเลย
นี่ก็เลยไม่คิดที่จะโทรไปหามานอีกเลย
แล้วมานก็ไปคุญกับเพื่อนของเพื่อนเราอีก
แถมโทรหาทุกวันอีกต่างหาก

หวา ๆๆๆๆ

อินโนเซนท์ หรอค่ะ

กิ๊วกิ้ววว

ไม่น่าเชื่อว่า "การรอคอย"
และ"กันและกัน"
จะเป็นสิ่งเล็กๆที่มาหลอมรวม
จนเกิดเป็นคำว่า " รั ก " ค่ะพี่เบส

ความรักที่ไม่ว่าผู้ให้และผู้รับ
จะต้องรักษาเอาไว้นานๆ

จะเป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ

อ่านแล้วพยักหน้าตามเลยล่ะค่ะ มันก็จริงอ่ะน๊า แต่สิ่งสำคัญที่สุดก็คือตัวเราเองนี่ล่ะเนอะ

เข้มแข็งเข้าไว้ วันข้างหน้ายังมีเรื่องรอให้เรายิ้มและหัวเราะอีกมาก

ไม่ได้เข้ามาอ่านบล๊อกพี่ตั้งนาน
คิดถึงน่ะคับพี่ชาย
ขอให้พี่มีความสุขกับอนาคตมากๆน่ะฮ่ะ