ความฝันกับความเป็นจริง
posted on 12 Apr 2006 22:52 by bestzuyaคงปฏิเสธไม่ได้ว่า
มนุษย์เยี่ยงเราๆทุกคน
ย่อมมี"ความฝัน"
ความฝันของแต่ละคนก็มีได้แตกต่างกันไป
แล้วแต่ใจจะต้องการ
แต่จะมีสักกี่คนที่สามารถบรรลุ
ได้ถึงความฝันของตน
บางคนแค่ครึ่งหนึ่งของความฝัน
ก็ไม่อาจทำสำเร็จได้..
หากเพียงแต่ฝัน
แต่ไม่ลงมือไขว่คว้าพยายาม
ก็ยากที่ความฝันนั้นจะกลายเป็นความจริง
มนุษย์ไม่มีทางได้สิ่งใดมาเปล่าๆ
เราต้องแลกด้วยสิ่งที่เท่าเทียมกันเท่านั้น
และสิ่งนั้นก็คือ
..ความพยายาม...
การได้อยู่ร่วมกับคนที่เรารัก
มีเพื่อนที่รู้ใจข้างกาย
มีมิตรสหายที่พึ่งพาได้
และหลังจากนั้น
ผมจะปกป้องพวกเค้าเอง..
การปกป้องใครสักคนน้าน
นอกจากจะต้องใช้ไหวพริบเป็นหลัก
แต่ปณิธานที่ใช้แค่ไหวพริบนั้น
บางครั้งก็เป็นได้แค่คำๆหนึ่ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในปัจจุบัน
บางครั้งกำลังจึงเป็นทางออกสุดท้าย
ผมจึงเรียนรุ้ทุกอย่าง
ทั้งไหวพริบในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า
รวมถึงกำลังในการเข้าปกป้องถ้าจำเป็น...
ความฝันอีกหนึ่งที่สำคัญของผม
คือการได้ไปเล่นบอลที่โอลแทรฟฟอร์ด
หลายๆคนคงรุ้จัก
แม้ว่ามันคงห่างไกลความจริง
และเป็นได้แค่เพียงฝัน
ยิ่งเวลานี้แม้แต่การสัมผัสลูกบอล
เพื่อนที่ผมรักที่สุด
ผมยังไม่มีโอกาสจะทำได้
ในเวลาที่ผมเศร้า จนแทบท้อ
ฟุตบอลเป็นสิ่งเดียวที่ยังนำผมกลับมาสู่โลกของความจริงอีกคร้ง
หลายคนคงนึกขำ
แต่ผมยืนยันว่า
ฟุตบอลคือชีวิตของผม
สี่ปีหลังผ่าเข่า
ผมยังไม่สามารถจะเล่นบอลได้
อย่างที่ใจต้องการ
นับวันการเล่นของผมยิ่งตกลงเรื่อยๆ
จนผมร้องให้หลายครั้งหลายครา
กะการที่เล่นๆแร้วก็ตอ้งเจ็บเข่าซ้ำซาก
ไม่รุ้จักหายซักที
ทุกครั้งเวลาที่นั่งมองคนอื่น
เตะบอลกัน
ผมก็พยายามฝืนยิ้มข้างสนาม
แต่ในใจใครจะรู้บ้างว่า
หัวใจผมมันแทบสลายออกมา...
จากเด็กที่มีคนเคยยกย่อง
ว่ามีพรสวรรค์
เป็นนักฟุตบอลที่เป็นความหวังในทีม
แต่บัดนี้..
แค่กลับมาเล่น
ผมยังไม่สามารถทำได้..
วันที่ 18 พ.ค. 2545
เป็นวันที่ผมไม่ลืมเลือน
เป็นวันที่เอ็นเส้นทีสำคัญที่สุดในเข่าผมขาด
ขณะซ้อมแข่งในฐานะตัวแทนของจังหวัด
และเป็นจุดพลิกผันชีวิตผมทั้งหมด
2ปีหลังจากนั้น
2ปีที่แสนทรมาณ
และได้พรากเอาความหวังของผมทั้งหมด
ผมแอบนั่งร้องให้คนเดียวหลายๆครั้ง
ผมสิ้นหวังในชีวิตจริงๆ..
แม้ผมจะรับการผ่าเข่า
หลังจากนั้น
แต่ผมก็ยังไม่สามารถ
ได้เข่าที่เข้าใจการเล่นของผมกลับมา
มิหนำซ้ำ
วันดีคืนดี
ผมก็จะรู้สึกเจ็บขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
มันเจ็บทั้งใจ
มันเจ็บที่ความหวังจะกลับมาเล่นได้เหมือนเดิม
ได้จางหายไป..
บางวันบางเวลา
ผมก็หวังลึกๆ
ว่าผมอยากมีใครสักคน
คอยแบ่งปันความสุข
ความทุกข์กันไป
แต่ตอนนี้ผมก็ยังไม่มี...
ผมยังคงต้องรอคอย
แม้การรอคอย
จะเป็นสิ่งที่ผมเกลียดที่สุด
แต่ผมก็ต้องยอมรับมัน..
แม้วันนี้ทุกอย่างดูเปลี่ยนไป
แต่ผมก็จะพยายามไล่ตามความฝันตัวเองไปจนลมหายใจสุดท้ายของชีวิต...
แล้วคุณหละฝันอะไร...(เล่าให้ฟังบ้างจิ)
เคยได้ยินมาว่าคนเรามีชีวิตอยู่ได้เพราะความฝัน แต่ก็ต้องฝันโดยที่เท้าทั้งสองข้างของคุณติดดิน...สู้ สู้นะคะ เราอาจจะไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้ก็ได้ แต่ท้ายที่สุดยังไงมันก็ต้องมีทางให้เราเดินแหละน่า...ยิ้มไว้ค่ะ
เพราะถ้าเราไม่พยายาม...มันก็จากลายเป็น....ความพยายามอยู่ที่ไหนความพยามก็อยู่ที่นั่นไม่สำเร็จซักที
#1 By _*ปีศาจ*_เเห่งความหวังดี on 2006-04-12 23:01